Ding 12 Zandbak

Wordt het Westduinen, De Haan of Oostende? De zandbak aan de kust van België is slechts een van de vele attracties van dit land. Inburgeraar heeft er even in het zand gespeeld.
Vakantiebestemming

Ding 11 Wiki

Na mijn uitstapje in de wijk waar mensen foto’s delen en de buurt waar links gedeeld worden, kom ik nu in de kennisbuurt. Ik kende de Wikipedia van de discussie of we die wel of niet als bron mogen gebruiken in Schoolbieb.nl. Nee, riep de VOB, want dat is door mensen gemaakt! en dus niet betrouwbaar.
Als je ergens nieuw bent is het altijd belangrijk om te weten wat betrouwbaar is. Kun je het water drinken? Welke buurt is no go area? Is de politie te vertrouwen of zijn ze op je geld uit? Krijg je van de ambtenaar wat je nodig hebt, of moet je betalen en hoeveel dan? Spreekt de nieuwe buurvrouw de waarheid over de burgemeester?

Wetenschappelijk onderzoek toonde aan dat de betrouwbaarheid van de Wikipedia op hetzelfde niveau lag, als de Brittanica. Maar de Wikipedia mag niet. Ook hier weer de oude discussie: wat is betrouwbaar. Wat doe je als bibliotheek met kennisdelen? Wel de spreker van volkstuinvereniging uitnodigen over het kweken van bloemen op een informatieve avond, niet de site van dezelfde man een plek geven in het hart van de bibliotheek: de catalogus.

Wat een mogelijkheden zijn er allemaal niet met wiki’s. Je kunt je er in specialiseren. En waarom gebruiken we het als bibliotheken nog zo weinig?

Het omelet in het wikiwoordenboek is nog niet gebakken en in het kookboek ruikt het nog niet lekker naar de orientaalse keuken of middeleeuwse recepten. Maar er is al zoveel meer dan die Wikipedia die ik tot nu toe kende. Ik moet hier nog veel meer de straat op. Wat krijg je moeie voeten van al dat inburgeren en wat levert het allemaal op? Zo veel nieuwe ontdekkingen. Kan ik dit verwerken? Waar start ik? Bij de WCAG (Web Content Accessibility Guidelines)?

Eigenlijk zou ik echte wandelschoenen nodig hebben voor al dat rondsjouwen in al die buurten, maar daavoor ontbreekt het mij als arme inburgeraar aan geld. Toch geniet ik volop en krijg ik warme wangen, telkens als ik al die nieuwe dingen zie. En tegelijk schaam ik me een beetje, dat ik me zo lang gekoesterd heb in de gedachte dat ik wel mee kon blijven draaien in de nieuwe wereld, zonder me al te veel aan te passen. Alleen de schrijfateliers die een drukpers kochten konden overleven na de uitvinding van de boekdrukkunst (the old way). Alleen de molenaars en de wevers die een stoommachine kochten (the new way), toen die was uitgevonden, hadden een kans om te overleven tijdens de industriele revolutie. Virologen roepen al heel lang dat het eigenlijk alleen maar gaat om twee dingen: de receptoren en de muteerbaarheid. Het opgeven als het oude niet meer (zo goed) werkt en er misschien iets anders wel of beter werkt. Het woord muteren zit nog niet in het Wikiwoordenboek (http://nl.wikipedia.org/wiki/Wiktionary), misschien zijn we nog net op tijd?

Ding 10 Social bookmarks

Eindelijk. Hier heb ik lang naar uitgekeken. Al een tijdje stond op mijn pc een link naar del.icio.us om er wat mee te doen. Nooit wat van gekomen. En nu kom ik het in deze zoektocht weer tegen. Bij het bekijken van de cursustekst zag ik onderaan het commentaar van andere inburgeraars staan. En klikte ik op de link in het commentaar van Informatiegebruiker (http://del.icio.us/westher). Wham, daar zat ik in haar woonkamer, oh jee al haar hobbies zijn hier terug te vinden. Hm, een aantal hebben we gemeenschappelijk. Maar tevens bekruipt mij het gevoel dat de ruimte tussen privé en publiek wel erg klein is geworden. Speels marmoleum in de slaapkamer, Informatiegebruiker!

Wil ik dit? Die vraag houdt mij bezig. Ik worstel met de andere normen en waarden van dit nieuwe land. Wil nog vast houden aan de oude vertrouwde die ik ik mijn geboorteland had. Inburgeren is veel leren, maar ook innerlijk vechten: hoeveel pas je je aan? Emoties spelen dan een rol, dat kost energie. Energie die ik eigenlijk nodig heb om thuis te raken in land 2.0. Mijn besluit is te gaan doen en denken, tegelijk. Anders schiet het niet op.

De tags in plaats van trefwoorden roepen heel veel bekende discussies op. Post- en precoördinatief. De een zet een pot jam weg bij voeding, de ander bij broodbeleg en er is altijd wel een gek die het als jam tagt. Ruime en enge trefwoorden heet dat, precision and recall. Tags geven snel een deel van de informatie vrij. Meer hit and run.

Davindi stoppen en op Del.icio.us verder gaan? Bibliotheekcatalogi verrijken met blogs en een kopje ‘links met tags’ toevoegen? Doen en denken tegelijk (anders schiet het niet op).

Ding 9 Visie

Even koffiedrinken, even bijpraten. Als inburgeraars onder elkaar. Wat heb je allemaal al gezien, waar ben je al mee bezig geweest?

Weblogs verschijnen er steeds meer en ik denk dat je van goede huize moet komen om al dat geschrijf interessant genoeg te maken om mensen te blijven prikkelen. Een enkeling -gefeliciteerd Edwin!- lukt het om de top te halen. Met een goede mix van mening en interessante feiten, liefst nieuw.
Inflatie, gierende inflatie krijg je als steeds meer mensen hun eigen blogjes gaan maken. De tijd om te lezen neemt niet gelijk toe met het aantal mensen dat gaat bloggen. Moet er niet aan denken dat ik ’s morgens bij het opstarten van mijn pc langs alle 230 weblogs van mijn collega’s zou moeten om goed geïnformeerd aan het werk te gaan. Ik word wel een passieve gebruiker, hoewel ik het schrijven hier wel graag doe.

Rss is een uitvinding waar ik veel mee kan. Selectief een berichtje krijgen dat er misschien iets voor je bij zit. Zou de website van mijn werk volgehangen moeten worden met Rss-feeds? Zodat je voor elk specialisme een aparte melding kan krijgen? Is weer te veel. Ik ga er eerst maar mee verder spelen.

De foto-editors en creators zijn natuurlijk de makkelijkst te consumeren artikelen. Het zijn de broodjes Hamburger en de pizza-slices van deze cursus. Nuttig voor je werk, je leven thuis en na mijn dood zelfs op mijn digitale rouwkaart! Mogelijkheden te over.

Als inburgeraar kijk je nog anders tegen je nieuwe land aan. Elke krant laat eens in de zoveel tijd de ‘melancholieke Zweed’ en de ‘gepassioneerde Italiaan’ vertellen over de Nederlandse samenleving. Die verhalen zijn het leukst als die mensen al een tijdje meelopen in dit land. Wel merk ik dat mijn luiken meer openstaan. Dat ik zelf meer open sta voor alle ontdekkingen. Ook al hebben anderen dat al veel eerder gezien! Toch voel ik me ook een beetje de Japanner die maar achter de reisleider aanhobbelt en telkens roept ‘Ah ya’, ‘ah ya’.  Maar wel een Japanner die al zelf Wan hambugu kan bestellen. Voor het beginnen van mijn eigen sushi-kraam is het nog veel te vroeg.

Web 2.0 = Bibliotheek 2.0?
Tuurlijk gaat de bibliotheek veranderen als de gebruikers veranderen. Als Edwin en Rob het web elke maand volproppen met 50 nieuwe weblogs van weer nieuwe cursisten, komt het met de bibliothecarissen ook wel goed. En die taggende gebruiker die de trefwoorden gaat leveren of de bloggende lener die een plaats in de catalogus veroverd met zijn blog? Alles linken maakt het leven leuker, maar ook linker. Wat doen we met kwaliteitshandhaving? Eenvoudiger lijkt mij  de website van mijn bedrijf, die kan langzaamaan overgaan in een website van het netwerk.

Ding 8 Joytime

Ding 8 is uitproberen en meteen succes. Muntje in de automaat en er komt wat uit. Hoop je. Soms werkt de automaat niet, of moet je nog wennen aan de juiste muntjes en komt er niet uit wat je wilt. Hier kan ik de kinderen mee verrassen. Deze verzameling creators is net een prachtige doos potloden of viltstiften. Ik zie mezelf hier niet zo snel notulen mee opleuken, maar voor uitnodigingen…
Hier kun je weer wat van je creativiteit instoppen.
Wat is dit land rijk, wat is dit land groot, wat valt er veel te ontdekken.

Ding 6 en 7: Flickr

Op zoek naar nieuwe buurten in de stad waar ik woon, kom ik nu in de fotobuurt. Flickr is de eerste kennismaking. Overweldigend. Zoals de bibliotheek in Alexandrië in de oudheid voor een geleerde, het graf van Toetanchamon voor Howard Carter, De gouden stad voor de conquistadores, het Stasi-archief na de val van de muur voor iedereen die maar een buurman had. Het heeft al die tijd bestaan en ik kwam er niet. Wat is er allemaal mogelijk? Veel, heel veel. Krijg de neiging alles meteen te willen bekijken en te leren. Maar dat gaat niet, terugkomen en nog meer terugkomen. De kinderen vinden het ‘leuk’ dat je ook kunt zoeken op tags met hun hobbies. Maar verbazen zich niet. De volwassene ligt bijna op apegapen, de kinderen denken: ‘je weet toch dat je alles op internet kunt vinden’ en gaan weer verder met gamen. Ik moet wennen aan de tags, het verfijnen met de boomstructuur komt bekend voor. Het filmpje van Lee Lefever was even helder, maar minder grappig als het eerste filmpje wat we zagen. Toch nog steeds ongelooflijk knap gedaan.
Picasa kan ik met mijn Google-account ook bekijken. Geeft veel minder hits, maar is wel Nederlands. En Nederlandstalige tags, hoewel ik die ook bij Flickr tegenkom.

Wat vind ik er van? Schitterend. Het liefst zou ik de hele nacht door willen gaan met kijken naar ‘alles op internet’. Hier moet ik weer naar toe. De Alte Kunstpinakothek en het Museo Nacional de Arte Antigua zakken een plaats op mijn verlanglijst.
Wat kan ik er mee in mijn werk? Foto’s van internet plukken zonder toestemming of vergoeding betalen wordt niet gewaardeerd. Privé gaat dat anders. Hier lopen inderdaad veel (potentiële) klanten van de bibliotheek. Ik zie ze, maar weet nog niet hoe ik ze zal kunnen bereiken. Bij de bakker kom ik ook mensen tegen net als bij de bushalte. Misschien hebben andere nieuwkomers en oudkomers er al wat over nagedacht.

Feed voedsel smekkies

‘Zoeken naar’ is altijd de belangrijkste bezigheid als je ergens nieuw bent. Waar zit een bakker, waar kan ik slapen en hoe kom ik aan geld? De weg die iemand je zo goed had uitgelegd is niet meer te vinden: pijnlijk. Ik dacht dat ik RSS feeds had verzameld en opgeslagen. Nergens iets van teruggevonden. Wel werkt het account bij Netvibes nog, maar er is geen spoor terug te vinden van mijn vorige werk. Gewoon opnieuw proberen en dan blijkt Netvibes zichzelf verbeterd te hebben. Ik hou niet van ginger, maar kan nu  niet zonder. Is er ook een nederlandstalige versie? Eerst maar eens kijken of ik geconverteerd kan worden en dat kost tijd. Tijd die wel nodig is. Waardoor ik 24 uur? niet verder kan. Maakt niet uit, het inburgeren is toch een voortdurend proces en ik ben natuurlijk lang bezig geweest met smekkies en pompoentaarten verzamelen om weer verder te kunnen. Goed gedaan Potter! Ik ben trots op je, Harry!
Blijkt dat ik niks nieuws kan vertellen aan mijn kinderen. Zit gewoon de halve klas al op Flickr. Kwamen voorheen je kinderen nog met vriendenboekjes thuis, nu val je als ouder door de mand door te vertellen dat je iets ‘nieuws’ wil laten zien. Je kinderen spreken altijd sneller de taal van een ander land dan jij.

RSS en RSS feeds

Flarden uit mijn geheugen komen langs. ‘Nieuw in dit land’ betekent niet dat je je oude herinneringen kwijt bent. Integendeel. Telkens als er iets nieuws moet worden veroverd krijg je in je hoofd kleine flashbacks. Als of je realtime bezig bent, in plaats van ‘foto’s’ uit een lang vervlogen verleden aan het bekijken. RSS is dat niet zoals de knipselkrant waar je vroeger aan werkte samen met Theo en Hanny? Het blijft tenslotte informatie verzamelen en weer beschikbaar stellen. Later, in mijn werk in Amsterdam en Alkmaar heb ik dezelfde techniek toegepast (op papier). Daarna met behulp van scannen. En nu met RSS. Zoals Zoriah -een inburgeraar uit Teheran- mij tijdens een date vertelde dat het in haar land anders was dan hier: “in maain laand…” Je weet dat alles hier anders is, maar hebt toch heel sterk de behoefte om nieuwe dingen ergens aan te koppelen. RSS dus. Ongelooflijk handig. De kinderen vonden het instructiefilmpje van Lee Lefever over RSS prachtig. Leuke Jip en Janneketaal. Maar zo mooi de tegenstelling tussen de oude manier (Boehoe) en de nieuwe wijze (Yeheheh)! Poppenkast en screencasting in elkaar opgegaan. Thuis nog maar een keer hetzelfe trucje uitgehaald als op het werk. Of ik alle toegevoegde feeds wel kan lezen maakt nu niet uit. Het is er, het is slim. Dus moet ik het alleen nog maar slim gebruiken (Yeheheh).

Web 2 Ding 2 Bericht 2

Een weblog dat is iets voor mensen die iets nieuws te vertellen hebben over hun vak, over hun leven als ze beroemd zijn of voor een eenzame burger die contact zoekt. Mijn blog zie ik op dit moment meer als de ervaringen die je vroeger uitwisselde op het schoolplein of nu op de vide als er een cursus is op ‘de centrale’. Nee ik rook niet, anders stond hier het rookhok van mijn werk genoemd. Mijn god, wie moet al dat geschrijf lezen?

Op advies van Rob (maandag in de startsessie) heb ik gekozen voor wordpress, omdat die met RSS werkt. De uitleg met de screencasts was een nieuwe ervaring. Leuk. Meteen zie ik mogelijkheden voor uitleg van standaardstukjes bij de helpdesk, je kunt er een powerpoint mee verlevendigen als je die opstuurt naar iemand die ‘er niet bij kon zijn’. Maar je moet ook wel oppassen. Volgens mij kon ik horen dat Rob moe was toen hij het insprak, of vergis ik me? 

Het keuzescherm met de templates: net een etalageruit van een snoepwinkel, alles is even lekker! Welke kies je? Deze past wel bij het verhaal van de reiziger, vond ik. Zag er wel strak uit, maar toch niet zo straight als The Journalist.
Het eerste bericht is blijven staan, is het toch goed gegaan. Nu ga ik maar eens rondneuzen. Tot straks.

Op reis

Ik voel me een reiziger. Koffer van zolder gehaald (G-mailadres aangemaakt). Treinkaartje gekocht (Blog aangemaakt) en daar ga ik dan. Ik krijg visioenen van landverhuizers eeuwen geleden die ook naar een nieuw land gingen omdat het daar beter was, of omdat ze  zelf verdreven waren. Op zoek naar een nieuw bestaan elders. Waar je nog niemand kent. Ik zie de Franken vanuit het zuiden naar de Lage landen trekken. Ik hoor hier en daar op straat Antwerps praten in Haarlem in de 16e eeuw, Pools en Duits in Amsterdam van de 17e eeuw. Een Hongaarse vluchteling uit ‘56 leert Njedrelandse. Go west, young man, schreeuwt de veedrijver tegen mij, als ik vraag of hij nog personeel nodig heeft. Ik ben op drift. Web 2.0 is mijn bestemming. Daar wil ik op zoek naar mijn klanten. Op reis.

Maar wat je mee neemt is je eigen vakmanschap en levenservaring.
Je nieuwsgierigheid en soms de pure noodzaak om ergens een nieuwe plek te vinden. Mijn mensensmokkelaars heten Rob en Edwin. Ze hebben me beloofd af te zetten in de nieuwe virtuele wereld. Een land dat ik niet goed ken, maar waar ik veel overgehoord heb. ‘Daar moet je zijn’ roept iedereen: Web 2.0.