Weblog van een inburgeraar

Na mijn uitstapje in de wijk waar mensen foto’s delen en de buurt waar links gedeeld worden, kom ik nu in de kennisbuurt. Ik kende de Wikipedia van de discussie of we die wel of niet als bron mogen gebruiken in Schoolbieb.nl. Nee, riep de VOB, want dat is door mensen gemaakt! en dus niet betrouwbaar.
Als je ergens nieuw bent is het altijd belangrijk om te weten wat betrouwbaar is. Kun je het water drinken? Welke buurt is no go area? Is de politie te vertrouwen of zijn ze op je geld uit? Krijg je van de ambtenaar wat je nodig hebt, of moet je betalen en hoeveel dan? Spreekt de nieuwe buurvrouw de waarheid over de burgemeester?

Wetenschappelijk onderzoek toonde aan dat de betrouwbaarheid van de Wikipedia op hetzelfde niveau lag, als de Brittanica. Maar de Wikipedia mag niet. Ook hier weer de oude discussie: wat is betrouwbaar. Wat doe je als bibliotheek met kennisdelen? Wel de spreker van volkstuinvereniging uitnodigen over het kweken van bloemen op een informatieve avond, niet de site van dezelfde man een plek geven in het hart van de bibliotheek: de catalogus.

Wat een mogelijkheden zijn er allemaal niet met wiki’s. Je kunt je er in specialiseren. En waarom gebruiken we het als bibliotheken nog zo weinig?

Het omelet in het wikiwoordenboek is nog niet gebakken en in het kookboek ruikt het nog niet lekker naar de orientaalse keuken of middeleeuwse recepten. Maar er is al zoveel meer dan die Wikipedia die ik tot nu toe kende. Ik moet hier nog veel meer de straat op. Wat krijg je moeie voeten van al dat inburgeren en wat levert het allemaal op? Zo veel nieuwe ontdekkingen. Kan ik dit verwerken? Waar start ik? Bij de WCAG (Web Content Accessibility Guidelines)?

Eigenlijk zou ik echte wandelschoenen nodig hebben voor al dat rondsjouwen in al die buurten, maar daavoor ontbreekt het mij als arme inburgeraar aan geld. Toch geniet ik volop en krijg ik warme wangen, telkens als ik al die nieuwe dingen zie. En tegelijk schaam ik me een beetje, dat ik me zo lang gekoesterd heb in de gedachte dat ik wel mee kon blijven draaien in de nieuwe wereld, zonder me al te veel aan te passen. Alleen de schrijfateliers die een drukpers kochten konden overleven na de uitvinding van de boekdrukkunst (the old way). Alleen de molenaars en de wevers die een stoommachine kochten (the new way), toen die was uitgevonden, hadden een kans om te overleven tijdens de industriele revolutie. Virologen roepen al heel lang dat het eigenlijk alleen maar gaat om twee dingen: de receptoren en de muteerbaarheid. Het opgeven als het oude niet meer (zo goed) werkt en er misschien iets anders wel of beter werkt. Het woord muteren zit nog niet in het Wikiwoordenboek (http://nl.wikipedia.org/wiki/Wiktionary), misschien zijn we nog net op tijd?