Eindelijk. Hier heb ik lang naar uitgekeken. Al een tijdje stond op mijn pc een link naar del.icio.us om er wat mee te doen. Nooit wat van gekomen. En nu kom ik het in deze zoektocht weer tegen. Bij het bekijken van de cursustekst zag ik onderaan het commentaar van andere inburgeraars staan. En klikte ik op de link in het commentaar van Informatiegebruiker (http://del.icio.us/westher). Wham, daar zat ik in haar woonkamer, oh jee al haar hobbies zijn hier terug te vinden. Hm, een aantal hebben we gemeenschappelijk. Maar tevens bekruipt mij het gevoel dat de ruimte tussen privé en publiek wel erg klein is geworden. Speels marmoleum in de slaapkamer, Informatiegebruiker!
Wil ik dit? Die vraag houdt mij bezig. Ik worstel met de andere normen en waarden van dit nieuwe land. Wil nog vast houden aan de oude vertrouwde die ik ik mijn geboorteland had. Inburgeren is veel leren, maar ook innerlijk vechten: hoeveel pas je je aan? Emoties spelen dan een rol, dat kost energie. Energie die ik eigenlijk nodig heb om thuis te raken in land 2.0. Mijn besluit is te gaan doen en denken, tegelijk. Anders schiet het niet op.
De tags in plaats van trefwoorden roepen heel veel bekende discussies op. Post- en precoördinatief. De een zet een pot jam weg bij voeding, de ander bij broodbeleg en er is altijd wel een gek die het als jam tagt. Ruime en enge trefwoorden heet dat, precision and recall. Tags geven snel een deel van de informatie vrij. Meer hit and run.
Davindi stoppen en op Del.icio.us verder gaan? Bibliotheekcatalogi verrijken met blogs en een kopje ‘links met tags’ toevoegen? Doen en denken tegelijk (anders schiet het niet op).
1 response so far ↓
zbd08 // maart 30, 2008 bij 1:08 pm
“post- en precoördinatief”
Ik heb opeens een foskett-flashback
Laat een reactie achter