Weblog van een inburgeraar

Vandaag heel wat afgewandeld in de Gooise Matras-wijk. Nooit gedacht dat de radio nog deel zou gaan uit maken van Web 2.0. Radio, dat is toch allang achterhaald door de televisie? En de tv is toch allang achterhaald door de computer? Net als boeken?
Mijn favoriete omroeporganisatie doet al heel lang iets met podcasting en ik ben er nog nooit mee bezig geweest. Ontdekking! Ook hier is er weer lekker veel ‘in the air’. Bij FunX raak ik zelfs even de draad kwijt. Sommige programma’s kan ik niet beluisteren, omdat (in ieder geval op dit moment) de link niet werkt. Maar er is zoveel. ‘Uitzending gemist’ kende ik alleen van de televisieprogramma’s, maar blijkt ook als radioprogramma-archief te bestaan.

Toen ik 18 was heb ik ongelooflijk veel radio beluisterd. Alle kleine omroeporganisaties toch een paar keer beluisterd: zendgemachtigden die een kwartiertje per week hadden om hun Boodschap te verkondigen. Nu weet ik nog steeds de Mazdaznan te plaatsen in de Soefiebeweging. Maar later verdwenen te veel radioprogramma’s die ik leuk vond en nam mijn belangstelling langzamerhand af. Geen Rik Zaal meer op vrijdagavond, Cor Galis die niet meer aankondigt en later verdwijnt zelfs de concertzender, die ik veel beluisterde.

“Nu onze Nederlansche televisie weldra over 2 netten zal beschikken,  zal de radio nog slechts een marginale rol vervullen in den ether”… Radio op Web 2.0. Misschien zullen boeken toch ook nog blijven bestaan. Er zijn trouwens nog nooit tevoren zoveel boeken verkocht als in het Web 2.0 tijdperk! Is de radio een blijvertje? Dan kan de OB met de Aquabrowser mooi doorlinken naar alle radioprogramma’s die via podcast te beluisteren zijn. High service, low cost?

IM, I am, vrij naar de gedachte cogito ergo sum kan ik dan nu stellen dat ik besta in de digitale wereld, want ik heb ge’IM’t!
Chatten kun je niet alleen. Dit onderdeel van inburgeren leerde ik door een aardige collega inburgeraar die mij uitnodigde om te chatten. De advertentie voor geiler flirten bij Google maakte duidelijk dat ik wel gratis mag chatten, maar alleen ‘op de achterkant’ van een advertentie!

Wat kunnen we ermee? Als het bij Al@din werkt, kan het ook bij Schoolbieb.nl, bij frontoffice, bij backoffice, bij wholeoffice. Wel zullen we ons moeten aanpassen,  andere kantoortijden, hoe gaan we om met piekuren en daluren? Willen we altijd bereikbaar zijn als OB? Kost dat?  Van de kinderen weet ik dat ze eerst op het schoolplein afspreken om later thuis te gaan chatten. Dus wel bereikbaar, maar alleen op bepaalde tijden?

Inburgeren doe je gelukkig nooit alleen. Hoewel het soms wat eenzaam is, zijn er ook momenten dat je je verbonden voelt met de andere nieuwkomers. En als er ergens wat samen gedaan moet worden kun je spelenderwijs aansluiten bij wat een ander aan het uitproberen is. Dat ervaar ik toch anders dan wanneer je Ah ya roepend achter de reisleider aanloopt. Ik heb Google docs al leren kennen, zonder dat ik de artikeltjes gelezen had. En gemerkt hoe het werkt voor je de reclameboodschap leest. Die is wel erg positief. Natuurlijk ben ik er blij mee. Maar ook verwacht ik, dat je document dat je alleen met je collega’s denkt te delen een keer op straat komt te liggen.
Nostradamus-Murphy nul-een.
Of is dit gewoon even een slimmigheidje bedenken waarom je er niet aan wil? Tisnieuwenvooralniettevertrouwen!

De documenten die ik heb bewerkt voldeden naar volle tevredenheid. De pijnlijk accuraat bijgehouden wijzigingen vermoeden dat er bij Google uiterst serieuze mensen werken. Nog even een komma plaatsen zonder dat iemand het ziet, kan niet meer. Een perfectionist valt meteen door de mand. Wanneer verschijnt het eerste monitoringprogramma dat registreert of je meer wijzigingen aanbrengt dan de peergroup?

Zoho ziet er erg vertrouwd uit. Wat heeft dit met MS? Heb ik de rechtszaak van MS versus Zoho gemist?

De tune in het filmpje met Lee Lefever is al bekend in huis. Zodra het te horen is komen de kinderen om me heen staan! Inburgeren doe je nooit alleen. En dat is heerlijk.

Wordt het Westduinen, De Haan of Oostende? De zandbak aan de kust van België is slechts een van de vele attracties van dit land. Inburgeraar heeft er even in het zand gespeeld.
Vakantiebestemming

Na mijn uitstapje in de wijk waar mensen foto’s delen en de buurt waar links gedeeld worden, kom ik nu in de kennisbuurt. Ik kende de Wikipedia van de discussie of we die wel of niet als bron mogen gebruiken in Schoolbieb.nl. Nee, riep de VOB, want dat is door mensen gemaakt! en dus niet betrouwbaar.
Als je ergens nieuw bent is het altijd belangrijk om te weten wat betrouwbaar is. Kun je het water drinken? Welke buurt is no go area? Is de politie te vertrouwen of zijn ze op je geld uit? Krijg je van de ambtenaar wat je nodig hebt, of moet je betalen en hoeveel dan? Spreekt de nieuwe buurvrouw de waarheid over de burgemeester?

Wetenschappelijk onderzoek toonde aan dat de betrouwbaarheid van de Wikipedia op hetzelfde niveau lag, als de Brittanica. Maar de Wikipedia mag niet. Ook hier weer de oude discussie: wat is betrouwbaar. Wat doe je als bibliotheek met kennisdelen? Wel de spreker van volkstuinvereniging uitnodigen over het kweken van bloemen op een informatieve avond, niet de site van dezelfde man een plek geven in het hart van de bibliotheek: de catalogus.

Wat een mogelijkheden zijn er allemaal niet met wiki’s. Je kunt je er in specialiseren. En waarom gebruiken we het als bibliotheken nog zo weinig?

Het omelet in het wikiwoordenboek is nog niet gebakken en in het kookboek ruikt het nog niet lekker naar de orientaalse keuken of middeleeuwse recepten. Maar er is al zoveel meer dan die Wikipedia die ik tot nu toe kende. Ik moet hier nog veel meer de straat op. Wat krijg je moeie voeten van al dat inburgeren en wat levert het allemaal op? Zo veel nieuwe ontdekkingen. Kan ik dit verwerken? Waar start ik? Bij de WCAG (Web Content Accessibility Guidelines)?

Eigenlijk zou ik echte wandelschoenen nodig hebben voor al dat rondsjouwen in al die buurten, maar daavoor ontbreekt het mij als arme inburgeraar aan geld. Toch geniet ik volop en krijg ik warme wangen, telkens als ik al die nieuwe dingen zie. En tegelijk schaam ik me een beetje, dat ik me zo lang gekoesterd heb in de gedachte dat ik wel mee kon blijven draaien in de nieuwe wereld, zonder me al te veel aan te passen. Alleen de schrijfateliers die een drukpers kochten konden overleven na de uitvinding van de boekdrukkunst (the old way). Alleen de molenaars en de wevers die een stoommachine kochten (the new way), toen die was uitgevonden, hadden een kans om te overleven tijdens de industriele revolutie. Virologen roepen al heel lang dat het eigenlijk alleen maar gaat om twee dingen: de receptoren en de muteerbaarheid. Het opgeven als het oude niet meer (zo goed) werkt en er misschien iets anders wel of beter werkt. Het woord muteren zit nog niet in het Wikiwoordenboek (http://nl.wikipedia.org/wiki/Wiktionary), misschien zijn we nog net op tijd?

Eindelijk. Hier heb ik lang naar uitgekeken. Al een tijdje stond op mijn pc een link naar del.icio.us om er wat mee te doen. Nooit wat van gekomen. En nu kom ik het in deze zoektocht weer tegen. Bij het bekijken van de cursustekst zag ik onderaan het commentaar van andere inburgeraars staan. En klikte ik op de link in het commentaar van Informatiegebruiker (http://del.icio.us/westher). Wham, daar zat ik in haar woonkamer, oh jee al haar hobbies zijn hier terug te vinden. Hm, een aantal hebben we gemeenschappelijk. Maar tevens bekruipt mij het gevoel dat de ruimte tussen privé en publiek wel erg klein is geworden. Speels marmoleum in de slaapkamer, Informatiegebruiker!

Wil ik dit? Die vraag houdt mij bezig. Ik worstel met de andere normen en waarden van dit nieuwe land. Wil nog vast houden aan de oude vertrouwde die ik ik mijn geboorteland had. Inburgeren is veel leren, maar ook innerlijk vechten: hoeveel pas je je aan? Emoties spelen dan een rol, dat kost energie. Energie die ik eigenlijk nodig heb om thuis te raken in land 2.0. Mijn besluit is te gaan doen en denken, tegelijk. Anders schiet het niet op.

De tags in plaats van trefwoorden roepen heel veel bekende discussies op. Post- en precoördinatief. De een zet een pot jam weg bij voeding, de ander bij broodbeleg en er is altijd wel een gek die het als jam tagt. Ruime en enge trefwoorden heet dat, precision and recall. Tags geven snel een deel van de informatie vrij. Meer hit and run.

Davindi stoppen en op Del.icio.us verder gaan? Bibliotheekcatalogi verrijken met blogs en een kopje ‘links met tags’ toevoegen? Doen en denken tegelijk (anders schiet het niet op).

Even koffiedrinken, even bijpraten. Als inburgeraars onder elkaar. Wat heb je allemaal al gezien, waar ben je al mee bezig geweest?

Weblogs verschijnen er steeds meer en ik denk dat je van goede huize moet komen om al dat geschrijf interessant genoeg te maken om mensen te blijven prikkelen. Een enkeling -gefeliciteerd Edwin!- lukt het om de top te halen. Met een goede mix van mening en interessante feiten, liefst nieuw.
Inflatie, gierende inflatie krijg je als steeds meer mensen hun eigen blogjes gaan maken. De tijd om te lezen neemt niet gelijk toe met het aantal mensen dat gaat bloggen. Moet er niet aan denken dat ik ’s morgens bij het opstarten van mijn pc langs alle 230 weblogs van mijn collega’s zou moeten om goed geïnformeerd aan het werk te gaan. Ik word wel een passieve gebruiker, hoewel ik het schrijven hier wel graag doe.

Rss is een uitvinding waar ik veel mee kan. Selectief een berichtje krijgen dat er misschien iets voor je bij zit. Zou de website van mijn werk volgehangen moeten worden met Rss-feeds? Zodat je voor elk specialisme een aparte melding kan krijgen? Is weer te veel. Ik ga er eerst maar mee verder spelen.

De foto-editors en creators zijn natuurlijk de makkelijkst te consumeren artikelen. Het zijn de broodjes Hamburger en de pizza-slices van deze cursus. Nuttig voor je werk, je leven thuis en na mijn dood zelfs op mijn digitale rouwkaart! Mogelijkheden te over.

Als inburgeraar kijk je nog anders tegen je nieuwe land aan. Elke krant laat eens in de zoveel tijd de ‘melancholieke Zweed’ en de ‘gepassioneerde Italiaan’ vertellen over de Nederlandse samenleving. Die verhalen zijn het leukst als die mensen al een tijdje meelopen in dit land. Wel merk ik dat mijn luiken meer openstaan. Dat ik zelf meer open sta voor alle ontdekkingen. Ook al hebben anderen dat al veel eerder gezien! Toch voel ik me ook een beetje de Japanner die maar achter de reisleider aanhobbelt en telkens roept ‘Ah ya’, ‘ah ya’.  Maar wel een Japanner die al zelf Wan hambugu kan bestellen. Voor het beginnen van mijn eigen sushi-kraam is het nog veel te vroeg.

Web 2.0 = Bibliotheek 2.0?
Tuurlijk gaat de bibliotheek veranderen als de gebruikers veranderen. Als Edwin en Rob het web elke maand volproppen met 50 nieuwe weblogs van weer nieuwe cursisten, komt het met de bibliothecarissen ook wel goed. En die taggende gebruiker die de trefwoorden gaat leveren of de bloggende lener die een plaats in de catalogus veroverd met zijn blog? Alles linken maakt het leven leuker, maar ook linker. Wat doen we met kwaliteitshandhaving? Eenvoudiger lijkt mij  de website van mijn bedrijf, die kan langzaamaan overgaan in een website van het netwerk.

Ding 8 is uitproberen en meteen succes. Muntje in de automaat en er komt wat uit. Hoop je. Soms werkt de automaat niet, of moet je nog wennen aan de juiste muntjes en komt er niet uit wat je wilt. Hier kan ik de kinderen mee verrassen. Deze verzameling creators is net een prachtige doos potloden of viltstiften. Ik zie mezelf hier niet zo snel notulen mee opleuken, maar voor uitnodigingen…
Hier kun je weer wat van je creativiteit instoppen.
Wat is dit land rijk, wat is dit land groot, wat valt er veel te ontdekken.

Op zoek naar nieuwe buurten in de stad waar ik woon, kom ik nu in de fotobuurt. Flickr is de eerste kennismaking. Overweldigend. Zoals de bibliotheek in Alexandrië in de oudheid voor een geleerde, het graf van Toetanchamon voor Howard Carter, De gouden stad voor de conquistadores, het Stasi-archief na de val van de muur voor iedereen die maar een buurman had. Het heeft al die tijd bestaan en ik kwam er niet. Wat is er allemaal mogelijk? Veel, heel veel. Krijg de neiging alles meteen te willen bekijken en te leren. Maar dat gaat niet, terugkomen en nog meer terugkomen. De kinderen vinden het ‘leuk’ dat je ook kunt zoeken op tags met hun hobbies. Maar verbazen zich niet. De volwassene ligt bijna op apegapen, de kinderen denken: ‘je weet toch dat je alles op internet kunt vinden’ en gaan weer verder met gamen. Ik moet wennen aan de tags, het verfijnen met de boomstructuur komt bekend voor. Het filmpje van Lee Lefever was even helder, maar minder grappig als het eerste filmpje wat we zagen. Toch nog steeds ongelooflijk knap gedaan.
Picasa kan ik met mijn Google-account ook bekijken. Geeft veel minder hits, maar is wel Nederlands. En Nederlandstalige tags, hoewel ik die ook bij Flickr tegenkom.

Wat vind ik er van? Schitterend. Het liefst zou ik de hele nacht door willen gaan met kijken naar ‘alles op internet’. Hier moet ik weer naar toe. De Alte Kunstpinakothek en het Museo Nacional de Arte Antigua zakken een plaats op mijn verlanglijst.
Wat kan ik er mee in mijn werk? Foto’s van internet plukken zonder toestemming of vergoeding betalen wordt niet gewaardeerd. Privé gaat dat anders. Hier lopen inderdaad veel (potentiële) klanten van de bibliotheek. Ik zie ze, maar weet nog niet hoe ik ze zal kunnen bereiken. Bij de bakker kom ik ook mensen tegen net als bij de bushalte. Misschien hebben andere nieuwkomers en oudkomers er al wat over nagedacht.

‘Zoeken naar’ is altijd de belangrijkste bezigheid als je ergens nieuw bent. Waar zit een bakker, waar kan ik slapen en hoe kom ik aan geld? De weg die iemand je zo goed had uitgelegd is niet meer te vinden: pijnlijk. Ik dacht dat ik RSS feeds had verzameld en opgeslagen. Nergens iets van teruggevonden. Wel werkt het account bij Netvibes nog, maar er is geen spoor terug te vinden van mijn vorige werk. Gewoon opnieuw proberen en dan blijkt Netvibes zichzelf verbeterd te hebben. Ik hou niet van ginger, maar kan nu  niet zonder. Is er ook een nederlandstalige versie? Eerst maar eens kijken of ik geconverteerd kan worden en dat kost tijd. Tijd die wel nodig is. Waardoor ik 24 uur? niet verder kan. Maakt niet uit, het inburgeren is toch een voortdurend proces en ik ben natuurlijk lang bezig geweest met smekkies en pompoentaarten verzamelen om weer verder te kunnen. Goed gedaan Potter! Ik ben trots op je, Harry!
Blijkt dat ik niks nieuws kan vertellen aan mijn kinderen. Zit gewoon de halve klas al op Flickr. Kwamen voorheen je kinderen nog met vriendenboekjes thuis, nu val je als ouder door de mand door te vertellen dat je iets ‘nieuws’ wil laten zien. Je kinderen spreken altijd sneller de taal van een ander land dan jij.